Bu sabah okuduğum bir söz beni uzun uzun düşündürdü:

“Düşünmeye, söylemeye, yaratmaya, sevmeye ve yaşamaya cüret edin. En çok da kimseye benzememeye.”

Özellikle son cümlesi…

Kimseye benzememeye cesaret etmek.

Aslında ne kadar zor, değil mi? Herkesin birbirine benzemeye çalıştığı, hayatların kıyaslandığı, insanların başkalarının düşüncelerine göre şekillendiği bir dünyada kendin olarak kalabilmek…

Hayatın içinde hepimizin farklı mücadeleleri var. Benim de zaman zaman anlaşılmadığım, verdiğim kararların sorgulandığı, herkese yetişmeye çalışırken kendimi ihmal ettiğim dönemler oldu.

Ama yıllar bana bir şeyi öğretti: İnsan, başkalarının beklentilerini karşılamak uğruna kendinden vazgeçmemeli.

Ben çalışmayı, üretmeyi, öğrenmeyi, insanlara dokunmayı seviyorum. Yeni bir güne heyecanla başlamayı, bir kitabın satırlarında kendimi bulmayı, küçük de olsa bir iyiliğe vesile olmayı önemsiyorum.

Elbette yorulduğum, kırıldığım, yanlış kararlar verdiğim zamanlar da oluyor. Ama artık biliyorum ki güçlü olmak, hiç düşmemek değil; düştüğünde yeniden ayağa kalkabilmek.

Bir kadın hem güçlü hem duygusal, hem kararlı hem merhametli olabilir. Hem hayallerinin peşinden koşabilir hem de hayatın küçük güzelliklerinden mutluluk duyabilir.

Bunun için kimseye benzemesi gerekmez.

Bugün geriye baktığımda yaşadığım hiçbir zorluğu boşa geçmiş saymıyorum. Her biri bana bir şey öğretti. Kimi sabrı, kimi insan tanımayı, kimi de kendi değerimi bilmeyi…

Zamanla düşüncelerim, önceliklerim, hayata bakışım değişti. Ama içimde değişmesini istemediğim bir şey var: İyiye, güzele ve insana olan inancım.

Artık herkes tarafından anlaşılmak ya da onaylanmak gibi bir beklentim yok. Çünkü insanın en büyük özgürlüğü, kendi doğrularıyla ve vicdanıyla yaşayabilmesi.

Bence hayat, başkalarının bizden beklediği insan olmaya çalışarak geçirilecek kadar uzun değil.

Düşünmekten, sevmekten, üretmekten, hata yapmaktan ve yeniden başlamaktan korkmamalıyız. En önemlisi de kendimiz olmaktan…

Çünkü günün sonunda ne kadar alkışlandığımız, kaç kişinin bizi onayladığı ya da kime benzediğimiz değil; hangi değerlerden vazgeçmeden, nasıl bir insan olarak yaşadığımız kalacak geriye.

Ben artık herkesin beni anlamasını beklemiyorum. Kendi vicdanımın karşısında başım dik durabilmek, inandığım yolda yürüyebilmek ve ardımda güzel bir iz bırakabilmek istiyorum.

Bu haftanın kendime notu:

Başkalarının hayatında kabul görmek uğruna kendi hayatında yabancıya dönüşme.

Çünkü bu dünyaya bir başkasının kopyası olmaya değil, kendi hikâyenin tek ve gerçek sahibi olmaya geldin.

Ve unutma: Herkes gibi yaşarsan kalabalığa karışırsın. Kendin gibi yaşarsan bir iz bırakırsın.