Bir Ses, Bir Ekol, Bir Diyarbakır Sevdalısı:
Eşref Atay
Nam-ı diğer Radyocu Eşref
“Biner paytona gider seyrana,
Gözleri benzer ahu ceylana…
Bir mektup yazdım zalim o yâre,
Dağlar daldadır, gözüm yoldadır,
Senin o kaşın âlem aldadır…”
Bu türkü ne zaman dillere düşse,
Diyarbakırlıların hafızasında aynı ses hatırlanırdı.
Radyocu Eşref…
Çünkü o,
yalnızca türkü söylemezdi.
Şehrinin hafızasını sesine taşırdı.
1939 yılında Diyarbakır’da dünyaya geldi.
Çocukluğu,
babasının radyo tamircisi dükkânında geçti.
Gramofondan yükselen plaklar,
özellikle Celal Güzelses’in sesi,
onun hayatının yönünü değiştirdi.
Babasının vefatının ardından,
aynı dükkânda radyoculuk yaptı.
Ama Diyarbakır onu,
radyoculuğundan çok,
türküleriyle tanıdı.
Gönlünün en güzel köşesinde,
hep Diyarbakır musikisi vardı.
Hasırlı Mahallesi’ndeki evi,
zaman zaman bir musiki meclisine dönüşürdü.
Bazen bir türkü yükselirdi.
Bazen bir mevlit…
Komşular pencerelerini açar,
sessizce onu dinlerdi.
Çünkü o ses,
yalnızca bir eve değil,
bütün mahalleye yayılırdı.
Yıllar içinde,
Celal Güzelses ekolünün en güçlü temsilcilerinden biri oldu.
Celal Güzelses’in eserlerini büyük bir ustalıkla yorumladı.
Hafız Burhan’ın ve Münir Nurettin Selçuk’un eserlerini de,
kendine has üslubuyla seslendirdi.
Her yorumunda,
yalnızca bir türkü değil,
bir şehrin hatıraları yankılanırdı.
Gözlerini büyük ölçüde kaybetmesine rağmen,
musikiden hiç vazgeçmedi.
Çünkü onun için türkü söylemek,
yalnızca bir sanat değildi.
Doğduğu şehre duyduğu sevginin en güzel ifadesiydi.
Ömrünü,
Diyarbakır musikisini yaşatmaya adadı.
24 Mayıs 2008’de hayata veda etti.
Arkasında,
yalnızca unutulmaz yorumlar bırakmadı.
Bir ömür emek verdiği Diyarbakır musikisini,
gelecek kuşaklara emanet etti.
Eşref Atay…
Bir ses sanatçısıydı.
Bir ekoldü.
Bir Diyarbakır sevdalısıydı.
Bugün o ses susmuş olabilir.
Ama söylediği türküler,
hâlâ Diyarbakır sokaklarında yankılanmaya devam ediyor.
Çünkü bazı sesler,
ait oldukları şehir kadar ölümsüzdür.
