Bir Ressam, Bir Eğitmen, Bir Diyarbakır Kadını
Şirin Nergiz
“Ben mekânı resmetmiyorum; mekânın insanın içinde bıraktığı izi resmediyorum.”
Çünkü onun için bir ev, bir sokak ya da bir pencere yalnızca görünen bir yer değildi.
Her biri bir hatıra, bir duygu, biraz da yaşanmışlıktı.
Şirin Nergiz, Diyarbakır’da dünyaya geldi.
Çocukken ona “Büyüyünce ne olmak istiyorsun?” diye sorulduğunda cevabı hiç değişmedi:
“Ressam olmak istiyorum.”
Belki de o yıllarda bilmiyordu; hayat, ona resmedeceği hatıraları da biriktiriyordu.
Babasının görevi nedeniyle şehirler değişti, evler değişti, yollar uzadı.
Ve her yolculukta yeniden bavullar hazırlandı.
O bavullara yalnızca eşyalar değil; ayrılıklar, sevinçler, özlemler, hayaller de konuldu.
Yıllar sonra bavul, resimlerinde göçün, aidiyetin ve hafızanın simgesine dönüştü.
Yazlarını geçirdiği köy ise ona başka bir şey bıraktı:
Toprağı.
Çamura dokundu, doğayı tanıdı. Çocukluğunda ellerine bulaşan o toprak, yıllar sonra sanatına uzandı.
Ortaokul yıllarında resmin yanına kelimeler de geldi. Kompozisyon yazmayı seviyordu.
Böylece renklerle cümleler, daha o yaşlarda aynı hikâyenin içinde buluşmaya başladı.
Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Resim-İş Öğretmenliği Bölümü’nü bitirdi. 2025’te Şırnak Üniversitesi’nde resim yüksek lisansını tamamladı.
Ama bütün bu yolculuğun içinde Diyarbakır’ın yeri hep başkaydı.
Taş duvarları, avluları, pencereleri, sokakları…
Çocukluğunun şehri, zamanla resimlerinin de dünyasına dönüştü.
Uluslararası sanat etkinlikleri ve karma sergilerde eserleriyle yer aldı.
Bugün Yenişehir Halk Eğitim Merkezi’nde eğitmen olarak çalışıyor; bir yandan üretiyor, bir yandan öğrendiklerini başkalarına aktarıyor.
Şirin Nergiz…
Çocukluğunun bavullarını, köyün toprağını, kelimelerini ve Diyarbakır’ın taş avlularını aynı tuvalde buluşturan bir kadın.
Bir ressam.
Bir eğitmen.
Bir Diyarbakır kadını.
